Kącik rodzica


System wzmocnień pozytywnych i eliminacji negatywnych zachowań


W przedszkolu, jak w każdej grupie społecznej funkcjonują określone sposoby postępowania, które regulują współżycie i współdziałanie pomiędzy dziećmi oraz pomiędzy dziećmi i dorosłymi. Aby współżycie i współdziałanie przebiegało w sposób niezakłócony potrzebne są formy wyrażające uznanie za przestrzeganie norm, umów, zasad oraz sankcje w przypadku niestosowania się do nich.

Dzieci potrzebują precyzyjnego określenia co jest dozwolone, a czego nie wolno. W każdej grupie przedszkolnej został opracowany ,, Grupowy kodeks przedszkolaka”, w którym wspieramy i motywujemy dzieci do przestrzegania obowiązujących norm i zasad .

W kodeksach grupowych zawarte są m.in. takie umowy jak:

Bawimy się zgodnie
Chętnie pomagamy innym
Staramy się być samodzielni.
Dbamy o bezpieczeństwo swoje i innych.
Kulturalnie zachowujemy się podczas posiłków.
Słuchamy uważnie podczas zajęć.
Używamy słów: proszę, przepraszam, dziękuje, dzień dobry i do widzenia.
Dbamy o zabawki i sprzątamy je po skończonej zabawie


Wzmocnienia pozytywne stosujemy za :
•Przestrzeganie ustalonych zasad i umów.
•Wysiłek włożony w wykonaną pracę.
•Wywiązanie się z podjętych obowiązków.
• Bezinteresowną pomoc innym.
•Aktywny udział w pracach na rzecz grupy i przedszkola.

Formy wzmocnień :
•Pochwała indywidualna.
•Pochwała wobec grupy.
•Pochwała przed rodzicami.
•Wyznaczanie dziecka do prowadzenia zabawy w grupie
•Przydzielenie ważnego zadania do wykonania.
•Wyznaczenie dziecka na "pomocnika" przy realizacji określonego zadania.
• Możliwość wyboru przez nagrodzone dziecko ulubionej formy działalności, zabawy.
•Wyróżnienie przez dostęp do atrakcyjnej zabawki.
•Chodzenie w pierwszej parze.
*Drobne nagrody rzeczowe np. emblematy uznania ( odznaka, naklejka, order ).

ELIMINACJĘ NEGATYWNYCH ZACHOWAŃ STOSUJEMY ZA:
•Nieprzestrzeganie ustalonych norm i zasad współżycia w grupie i przedszkolu.
•Stwarzanie sytuacji zagrażających bezpieczeństwu i zdrowiu własnemu i innych.
•Zachowania agresywne.
•Niszczenie wytworów pracy innych - ich własności.
•Celowe nie wywiązywanie się z podjętych obowiązków

FORMY ELIMINACJI NEGATYWNYCH ZACHOWAŃ :
•Upomnienie słowne indywidualne (przypomnienie obowiązujących zasad).
•Upomnienie słowne wobec grupy.
• Poinformowanie rodziców o przewinieniu.
• Okazywanie niezadowolenia – gest, mimika, wyrażenie przez nauczyciela smutku i niezadowolenia z powodu zachowania dziecka.
•Czasowe odsunięcie od zabawy.
•Wyciszanie dziecka przez indywidualne zabawy przy stoliku.
•Rozmowa na temat postępowania dziecka – przedstawienie następstw zachowania (skłonienie dziecka do autorefleksji).
•Zastosowanie aktywności mającej na celu rozładowanie negatywnych emocji.
•Spędzanie kilku minut na "krzesełku myślenia" przy nauczycielu
•Wykonanie pracy na rzecz poszkodowanego (np. rysunek jako forma przeproszenia).
•Wykonanie pracy na rzecz grupy (np. ułożenie zabawek, książek w kącikach zainteresowań).


Kształtowanie systemu wartości u dzieci
„Nauczenie dziecka wartości jest najważniejszym zadaniem wychowawczym dla rodziców
i nauczycieli. Dzieci dorastają w trzech kręgach, które mają wpływ na jego wychowanie
i na to jakim będzie człowiekiem w dorosłym życiu. Najważniejszym jest Dom rodzinny, kolejnym – najbliższe otoczenie (sąsiedztwo, przedszkole, szkoła), a ostatnim – społeczeństwo i jego kultura.”
Wychowanie to uczenie określonych wartości i norm, akceptowanych w ich środowisku, przyzwyczajanie do pewnych zachowań odbieranych jako pozytywne. Jednym z celów wychowania jest stworzenie systemu wartości, który stanowi fundament życia człowieka. Każdy z nas z dzieciństwa wynosi bagaż składający się z przekazanych nam przez rodziców wartości, wzorców zachowań, nawyków, przekonań, poglądów, norm społecznych czy zapatrywań na świat. Ten system wartości buduje osobowość i kształtuje życie człowieka. Decyduje o tym co dla danej jednostki jest istotne, co cenne, co właściwe, co dobre, a co złe. Wpływa on również na nasze potrzeby, dążenia, pragnienia. To głównie od rodziców i nauczycieli zależy, jak proces ten będzie przebiegał i jaki powstanie system wartości. Stworzenie „właściwych” hierarchii szczególnie ważne jest we współczesnym świecie, gdzie wartości podlegają nieustannym i szybkim zmianom. W obecnych czasach bardzo widoczny staje się kryzys wartości, które przeżywa nasze społeczeństwo. Wydaje się, że dzisiejsza historia nie stanowi dla młodych ludzi takiego oparcia, jak działo się to kiedyś – brak w niej idei, wyraźnej hierarchii ważności, odwołania się do moralności. Kryzys przeżywa również rodzina, na co wpływ mają konflikty międzypokoleniowe rozluźniające więzi pomiędzy członkami, łatwość w uzyskaniu rozwodu, brak nawyków związanych ze wspólnym spędzaniem czasu na co dzień i w święta, pozornie „elastyczny” i wydłużony czas pracy, który pozbawia rodzinę jej naturalnego rytmu. Bardzo trudno budować na tym solidny system wartości – wsparcia nie mają nie tylko dzieci, ale również i rodzice.
      Wartości nie są czymś oczywistym. Nie rodzimy się z ich znajomością czy umiejętnością kierowania nimi. Dlatego czymś ważnym i oczywistym jest zapewnienie wszystkim dzieciom warunków do nauki wartości by miały szansę posługiwać się nimi. Musimy pamiętać, że wartości przede wszystkim wynosimy z domu rodzinnego, a przedszkole jest miejscem, które powinno wspierać rodziców przy ich wprowadzaniu. Mocny system wartości i umiejętności ich stosowania w życiu to najważniejszy kapitał, w jaki powinniśmy wyposażyć dziecko. Należy nauczyć dzieci:
jak być przyzwoitym człowiekiem,
jak budować dobre relacje z rówieśnikami,
jak dokonywać właściwych wyborów.
Obowiązkiem jest uczenie wartości moralnych gdyż brak wartości stanowi zagrożenie dla świata. Najważniejsza w nauczaniu wartości powinna być świadomość dorosłych, że nie teoria, lecz ich własny przykład i zachowania najgłośniej przemawiają do dzieci. Trzeba być jednak uważnym, by praktykowane przez nas wartości w życiu codziennym, były spójne z tymi, których nauczamy. Wychowując dzieci należy pamiętać o tym, iż uczy się ono w zależności od środowiska, w którym żyje.
Jak w takim razie kształtować solidny kręgosłup moralny? Jak zaszczepić w dzieciach wartości, godne naśladowania cechy i modele zachowań jak: uczciwość, sprawiedliwość, przyjaźń, wzajemną troskę i szacunek? Pedagog Rafał Ryszka stworzył „Dziecięcy system wartości”, który w formie zawartych pytań jest apelem do dorosłych.
Skąd mam wiedzieć co to są wartości – pokaż mi je wszystkie;
Skąd mogę wiedzieć że wartości to nie rzeczy – przecież i dla ciebie jest coraz ważniejsze tylko to co masz;
Skąd mam wiedzieć jak bronić swoich wartości – pokaż mi jak się to robi.
Jak mam rozróżnić dobre wartości od fałszywych – naucz mnie odróżniać je od siebie.
Skąd mam wiedzieć że to co ważne układa się wg. hierarchii – pokaż mi co jest najważniejsze.
Skąd mam wiedzieć co to jest „system wartości” – pomóż mi zebrać to co ważne, w co warto wierzyć, czego warto bronić, co warto przyjąć za własne i tym żyć;
Skąd mam wiedzieć że to co mówią do mnie w reklamach, gazetach które czytam, grach w które gram, słowach dorosłych, nie wszystko jest dla mnie pożyteczne – pomóż mi to zrozumieć;
Skąd mam wiedzieć ze nie wszystko co mówią dorośli jest prawdą – przynajmniej ty mnie nie okłamuj kiedy rozmawiasz ze mną;
Skąd mam wiedzieć że wartości nabywa się od najmłodszych lat a nie dopiero jak „dorosnę” – pokazuj mi dobre wartości od urodzenia a nie czekaj w nieskończoność na właściwy moment;
Skąd mam wiedzieć że pieniądze, sława, władza, kariera to fałszywa droga – przecież pozwalasz mi słuchać bez przerwy że to jest najważniejsze w życiu;
Skąd mam wiedzieć że to co dobre jest mało „medialne” i zbyt „zwyczajne”: być ojcem, matką, uczciwość, przyjaźń, szacunek, prawda – przecież nikt tego głośno nie mówi, w szkole tego nie uczą, a ty też każesz mi się tego tylko domyślać;
Skąd mogę wiedzieć że jedne wartości w pewnych sytuacjach mogą (a nawet powinny) ustępować innym – ważniejszym, przecież ty tak niewiele zrobiłeś aby poświecić swoją wygodę, spokój, pieniądze dla zachowania najważniejszych ze swoich dawnych zasad;
Skąd mam wiedzieć że z wiekiem wartości dojrzewają – przecież tobie tak trudno wyrosnąć z błahych i niesłusznych ocen i przyzwyczajeń;
Skąd mam wiedzieć że nie trzeba się nie wstydzić tego co dla mnie ważne: rodziny, szczerości, uczciwości, ufności, miłości, strachu – przecież na każdym kroku przekonujesz mnie że moje wartości są naiwne i mniej ważne od twoich;
Skąd mogę wiedzieć że i czas jest wartością – masz go przecież tak mało dla mnie;
Skąd mam wiedzieć, że życie polega na doświadczaniu – też sytuacji przykrych, niemiłych lub bolesnych – przecież stale mi czegoś zabraniasz, straszysz albo każesz;
Skąd mam wiedzieć że inni mają (i mogą mieć) swoje zasady i trzeba je szanować – przecież cały czas się upierasz że tylko twoje zasady są jedynie słuszne i najważniejsze;
Skąd mam wiedzieć że tak ważne w życiu jest słuchanie, cierpliwość, szacunek – przecież ty mnie w ogóle nie słuchasz i ignorujesz !
Skąd mam wiedzieć że nie wszystkie zasady są realne do zrealizowania – żyj nimi a nauczę się odróżniać realne od nierealnych;
Skąd mam wiedzieć że złego przykładu nie dają mi „inni”, „ludzkość” tylko TY. A jeśli od CIEBIE nauczę się dobrych zasad – co obchodzi mnie zły przykład „ludzkości”;
Przecież tego co najważniejsze w życiu nie nauczę się z książek, oglądając telewizję, słuchając piosenek czy słuchając wszystkich dorosłych – tylko obserwując ciebie.
Wychowanie do wartości, na poziomie edukacji przedszkolnej, w szczególności rozróżnianie dobra od zła, kształtowanie charakteru, postaw, ma miejsce od dawna. W podstawie programowej wychowania przedszkolnego treści te przejawiają się w wielu jej obszarach. Jednymi z celów wychowania przedszkolnego są: „budowanie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się w tym, co jest dobre, a co złe”, „wprowadzenie dzieci w świat wartości estetycznych i rozwijanie umiejętności wypowiadania się poprzez muzykę, taniec, śpiew, małe formy teatralne oraz sztuki plastyczne”, „kształtowanie u dzieci poczucia przynależności społecznej (do rodziny, grupy rówieśniczej i wspólnoty narodowej) oraz postawy patriotycznej”.
W przedszkolu dzieci stają się częścią społeczności. Tutaj uczą się przestrzegać zasad, aby w przyszłości umieć kochać, szanować, pomagać i nie krzywdzić innych. Dla dzieci ważne jest, aby wymagania, które służą za drogowskazy były jasne i jednoznaczne oraz dostosowane do wieku i etapów rozwoju dziecka.
Najlepszym przykładem na to, że w świat wartości można wprowadzać już kilkulatka jest książka Ireny Koźmińskiej i Elżbiety Olszewskiej „Z dzieckiem w świat wartości” (Wyd. Świat Książki). Znajdziemy w niej podpowiedzi i pomysły, jak rozmawiać z dziećmi na trudne tematy, jak zaszczepić w nich odpowiedzialność, szacunek, uczciwość czy odwagę, jak uczyć je optymizmu, umiłowania mądrości i piękna. Brzmi górnolotnie, ale przy okazji można się dobrze bawić.
O powodzeniu w kształtowaniu się pożądanej postawy moralnej, np. kształtowanej według treści podstawy programowej, gdzie jest jasno określone, co dziecko powinno osiągnąć, kończąc edukację, decyduje spójność wychowawcza. Jeśli okazuje się, że zasady postępowania są takie same zarówno w środowisku przedszkolnym, jak i domowym, maluchy przenoszą te zachowania, wiedząc, że spotka je za nie określona nagroda, czy też odrzucają konkretne złe zachowania, wiedząc, że czeka je za to kara.
Bardzo ważnym elementem kształtowania się pojęć moralnych u dzieci jest wprowadzanie dyscypliny. Nie chodzi tutaj o surowe czy też zasadnicze traktowanie dziecka,  ale o zachowanie konsekwencji w wychowaniu. Nadmierne pobłażanie bądź niespójność w metodach wychowawczych poszczególnych członków rodziny czy też personelu przedszkola powodują zagubienie. Dzięki konsekwencji w wychowaniu lub, jak kto woli, dyscyplinie mały człowiek otrzymuje poczucie bezpieczeństwa i ma możliwość życia w zgodzie ze standardami przyjętymi w domu, przedszkolu, grupie. Okres przedszkolny to pierwszy etap kształtowania się pojęć moralnych u dzieci. Jednocześnie jest to bardzo ważny okres w życiu człowieka, będący podstawą do dalszego kształtowania się postaw moralnych, oceniania ich i wartościowania.
Rozwój moralny młodego człowieka jest w pełni uzależniony od warunków, w jakich jest kształtowana postawa moralna poszczególnych osób. To, czy młodzi ludzie będą potrafili odróżniać dobro od zła i będą posiadali wysoką wrażliwość moralną, zależy od rozwiniętej u nich dojrzałości moralnej. Wiadomo, że postawa moralna kształtuje się przez lata, a wychowanie przedszkolne ze względu na okres rozwojowy człowieka jest początkiem tego rozwoju. Toteż rola rodziców, nauczyciela i wszystkich osób, które biorą udział w procesie wychowawczym, jest ogromna. Bezsporne jest twierdzenie, że wychowanie moralne jest wychowaniem do wartości ogólnych, które powinny kształtować prawidłowe rozumienie dobra, prawdy i piękna. Dobroć jako wartość ma wiele cech charakterystycznych, takich jak: ciepło, serdeczność, czujność, gotowość służenia innym, bycie pracowitym, życzliwym, pomocnym. Wszystkie te wartości są fundamentem, na którym można budować osobowość człowieka pozytywnie nastawionego do świata.
Opracowała: Anna Rabenda
Bibliografia:
http://www.wychowawcy.wroclaw.pl/niezbdnik/system-wartosci
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/P/PK/wych201004_swiat_wartosci.html
http://www.edziecko.pl/starsze_dziecko/1,79350,4560862.html
http://blog.schematia.pl/bohater/#more-144
http://www.slideserve.com/dunn/innowacja-pedagogiczna-o-charakterze-programowym-dla-dzieci-w-wieku-przedszkolnym-na-temat-z-wartosciami-nam-po-dro

Potrzeby i korzyści codziennego czytania dzieciom
Czytanie dzieciom i ograniczenie korzystania z mediów elektronicznych to najlepsza inwestycja w ich przyszłość.
Jim Trelease



Stare porzekadło głosi, że książka jest najlepszym przyjacielem. To dzięki niej dziecko może się zdystansować wobec własnych doświadczeń, ponieważ poznając problemy innych, to jak inni radzą sobie z losem, bólem, cierpieniem i szczęściem, łatwiej można zrozumieć samego siebie co może być bardzo trudne szczególnie w dzieciństwie.

Dzisiejsze czasy pokazują, że to nie jedyna rola książki, bo kiedy język, którym posługujemy się na co dzień, jest jedynie przekaźnikiem informacji i poleceń, to operująca słowem książka nabiera mocy, barwy i nowego sensu. Czytając lub słuchając czytanej książki, dziecko doświadcza magicznej siły słów, rozwija i wzbogaca własne słownictwo. Krok po kroku ogarnia słowami świat, nazywa szczegóły otaczającej je rzeczywistości. Gdy dziecko potrafi nazywać uczucia, gdy zaczyna rozróżniać stany psychiczne literackich bohaterów, wówczas rozpoznaje je w sobie, potem u osób ze swojego otoczenia. Umiejętność nazywania i akceptowania własnych, niekiedy trudnych emocji, następnie doznań i przeżyć innych ludzi jest bodaj najtrudniejszą sztuką, którą musi opanować młody człowiek, by osiągnąć wewnętrzną dojrzałość.

Książka oczywiści nie rozwiąże wszystkich problemów napotykanych w czasie rozwoju dziecka, ale pomoże rozwijając inteligencję emocjonalną, która daje wrażliwość, umiejętność empatii, zrozumienia, ułatwi odróżnianie dobra od zła. Może również pomóc przejść przez trudne doświadczenia, rozbudzi wyobraźnię i sprawi, że dziecko będzie otwarte, szczęśliwe, będzie potrafiło rozumieć siebie i innych, oraz weźmie odpowiedzialności za własne życie. Bardzo istotne dla wielu dzieci będzie oferowanie im różnych sposobów radzenia sobie z emocjami, podsuwanie pomysłów, co zrobić, kiedy się wstydzą albo są złe. Dobrą praktyką jest sięganie po książki opowiadające o konfliktach przeżywanych przez rówieśników dziecka czy dotykające trudnych tematów, takich jak: starość, śmierć, zazdrość czy rozwód. Takie „zewnętrzne” wsparcie daje dziecku bardzo potrzebne poczucie „ja też sobie poradzę!”. Książka przynosi pomoc w konfrontacji z własnymi lękami – efektem pracującej na „pełnych obrotach” wyobraźni, daje poczucie pewności siebie, gdy uda się pokonać strach. Rodzic może stać się przewodnikiem w świecie emocji, a książka źródłem wiedzy o nich.

Dziecko, któremu codziennie czytamy, czuje się ważne i kochane. Buduje to jego mocne poczucie własnej wartości – wewnętrzną siłę i wiarę w siebie, które wpłyną na jakość jego życia co najmniej tak znacząco jak zdrowy kręgosłup czy zdrowe oczy. Codzienne głośne czytanie buduje mocną więź między rodzicem i dzieckiem. Więź z najbliższą osobą jest jedną z najważniejszych potrzeb rozwojowych dziecka, warunkiem, by mogło wyrosnąć na zdrowego emocjonalnie i dojrzałego człowieka. Jeżeli rodzice nie znajdują czasu dla dziecka, przedkładając nad jego potrzeby swą karierę, zarobkowanie lub własne przyjemności, nieświadomie narażają całą jego przyszłość. Brak więzi z rodzicami w dzieciństwie jest niemal gwarancją ogromnych życiowych problemów, natomiast mocna i zdrowa więź z nimi daje na całe życie silny fundament oraz osłonę przed złymi wpływami, na które dziecko będzie odporniejsze, mając pewność rodzicielskiej miłości i czerpiąc z bogatych zasobów własnego intelektu i wiedzy, zdobytych dzięki czytaniu. (…)

(…) Kolejną grupę dobrodziejstw płynących z głośnego czytania dziecku stanowią korzyści językowe i umysłowe, które zresztą ściśle się łączą. Co jest najlepszą wizytówką każdego człowieka? Jego język. Używanie bogatego i pięknego języka, umiejętność prowadzenia ciekawej konwersacji, łatwość publicznego wypowiadania się w sposób jasny, logiczny i obrazowy to atuty w życiu społecznym nie do przecenienia. (…)
Wiek przedszkolny to czas, w którym dziecko rozwija się bardzo dynamicznie. To właśnie wtedy następują największe zmiany we wszystkich obszarach rozwoju. Zmienia się zachowanie dziecka, jego sposób myślenia i zapamiętywania różnych zdarzeń, a emocje i forma ich wyrażania wpływają na jego reakcje i kontakt z otoczeniem. Umiejętność sprawnego poruszania się, poprawa koordynacji, płynna mowa i poczucie odrębności jako jednostki uruchamiają naturalną potrzebę samodzielności. Dynamiczny rozwój mózgu prowokuje potrzebę poznawania nowych rzeczy i sytuacji. Przedszkolak zaczyna odczuwać silną potrzebę kontaktu z innymi, zarówno z dziećmi, jak i dorosłymi, równie ważna staje się dla niego umiejętność odnajdywania się w różnych sytuacjach. Okres między 3 a 6 rokiem życia jest niezmiernie istotny dla rozwoju myślenia, pamięci i mowy dziecka(…)
Dziecko w wieku przedszkolnym bierze przykład z rodziców i najbliższych, w ten sposób zaczyna się interesować czytaniem i książkami ze względu na zawarte w nich treści. Pojawia się zainteresowanie literami i słowem pisanym, gotowość do nauki czytania. Podczas wspólnej lektury znajomego tekstu dziecko zaczyna śledzić go wzrokiem i „wyręczać” w czytaniu dorosłego, co jest bardzo dobrym przygotowaniem do samodzielnego czytania.
Rodzic może rozwijać kompetencje poznawcze przedszkolaka, korzystając z wybranych książek w taki sposób, aby było to przyjemne dla niego jak również dla dziecka. Dobrym pomysłem może okazać się codzienne czytanie, które będzie sugestią dorosłego, a także samodzielnym wyborem przedszkolaka. Można wprowadzić czytanie w trybie naprzemiennym, co pozwala wprowadzać wartościowe pozycje i nie „utknąć” na całe tygodnie na ukochanej książce dziecka.

Przeczytana książka jest bardzo dobrym pretekstem do rozmowy, zadawania pytań i pobudzaniu dziecka do samodzielnego myślenia o tym, jak znaleźć na nie odpowiedź.
Rozwój myślenia, kreatywności i wyobraźni z wykorzystaniem książek o różnorodnej tematyce wpływa na przyszłą postawę dziecka nie tylko wobec nauki i rozwijania zainteresowań, ale też na podejście, z jakim rozpocznie ono naukę w szkole, i na to, jak poradzi sobie z obowiązkami szkolnymi.

Codzienne czytanie książek naszym przedszkolakom nie jest lekarstwem na wszystkie trudności oraz problemy w nauce, ale niewątpliwie jest jednym ze sposobów na ich uniknięcie. Specjaliści zajmujący się rozwojem dziecka w sposób szczególny podkreślają wpływ czytania na aktywizację pięciu obszarów kompetencyjnych: komunikacji, odpoczynku, inteligencji emocjonalnej, koncentracji i emocji. Pamiętajmy, że wspólne czytanie jest także, wspaniałą zabawą, która zbliża nas do swoich dzieci i pozwala nam je lepiej poznać i zrozumieć.

Bibliografia:
Wychowanie przez czytanie, I. Koźmińska i E. Olszewska,
Książką połączeni - czyli o roli czytania w życiu dziecka, G. Leszczyński, Kraków 2018

Opracowała: Ilona Sawicka



PROPOZYCJE WSPÓLNYCH ZABAW I SPĘDZANIA CZASU Z DZIECKIEM

Gdy planszowe
Zaczynając od prostego „grzybobrania” albo „chińczyka”, poprzez wszelkie inne. Bardzo ważna wskazówka – dopasowuj gry do poziomu wieku dziecka. Jeśli ma cztery lata, to nie wyjdzie wam skomplikowana gra z milionem zwrotów akcji. Ale już proste: „ile wyrzucisz, tyle posuwasz się do przodu”, zda egzamin. Z czasem możesz dodawać różne warianty – np. pierwszy rusza ten, kto wyrzuci „szóstkę”.

Kalambury
O ile spora część zabaw dziecięcych nuży tym bardziej, im dłużej trwa, o tyle z kalamburami jest odwrotnie. Na początku ci się nie chce, ale potem zabawa się rozkręca. Zaczynaj od prostych pomysłów („Miau! Miau!”) i obserwuj, jak radzi sobie dziecko.
Nasza rada: Postaraj się wciągnąć do zabawy kogoś trzeciego, także dorosłego. Oglądanie jego wyczynów będzie zdecydowanie poprawiało ci humor.
Tworzenie zwierzątek z rolek po papierze toaletowym.
Co najbardziej nudzi dorosłych w zabawach dziecięcych? Brak celu! Dlatego wszystko, co będzie wymagało od ciebie kreatywności i będzie prowadziło do czegoś ładnego, będzie zwyczajnie ciekawe. Przykładem może być tworzenie zwierzątek z rolek po papierze. Wystarczy kilka kolorowych papierów, patyków, drobinek albo nawet ziarenek, klej, nożyczki i świetna zabawa przed wami.

Wyklejanie zdjęć w albumie.
Dla każdego dziecka oglądanie i komentowanie zdjęć to wielka radość, a dla rodzica – przyjemne zajęcie. Poproś zatem dziecko o wybieranie zdjęć do wklejenia – odpuść chronologię i bawcie się dobrze.
Pomysły na zabawy z dzieckiem - Gdy masz coś do zrobienia…
Czyli musisz posprzątać, ugotować, upiec… te zabawy będą połączeniem miłego z pożytecznym

Szukanie skarbów.
Chowasz przed dzieckiem skarb, później ono robi to samo dla ciebie. Kiedy malec szuka – ty sprzątasz, zmywasz, ścierasz. Oczywiście raz na jakiś czas rzucasz pomocniczym hasłem. W drugiej wersji, czyli gdy to ty szukasz – przy okazji „ogarniasz” poszczególne pokoje. Dla wiarygodności warto co jakiś czas krzyknąć: „Ojej, tu też nie ma i tutaj…”
Nasza rada: Nie przedłużaj poszczególnych podejść zbyt mocno. Dziecko się zniechęci.

Pieczenie ciasteczek.
Kiedy wyrobisz ciasto, zrób jedno ciasteczko na wzór, a resztę niech kończy dziecko. Ty w tym czasie rób to, co masz do zrobienia – czyli albo działaj z pociechą, albo np. zacznij przygotowywać obiad. Tylko pod żadnym pozorem nie narzekaj na kształt/ozdobienie ciasteczek!

Praca w ogrodzie.
Mamy, które cieszą się własnym ogrodem, w okresie wiosennym i letnim mają też dodatkową pracę. Dziecko może pomóc w tych pracach i z całą pewnością będzie przy tym szczęśliwe. Trzy- czy czterolatkowi wystarczy powiedzieć: „Wyrwij wszystko to, co tu widzisz, a mama będzie wyrywać tam. Kto będzie miał większą kupkę, ten wygrywa. Start!”

Sianie ziół.
Każde dziecko ucieszy się z propozycji stworzenia własnej roślinki. Możesz więc kupić np. nasiona ziół, przygotować „doniczki” z pojemników po jogurcie i pokazać dziecku, co ma robić. Ono będzie miało zajęcie (oczywiście zerkaj co jakiś czas na efekty), a ty chwilkę na inne obowiązki.

Pomysły na zabawy dla dzieci - Gdy chcesz tylko usiąść i zająć się „nic nierobieniem"
Bo po prostu padasz ze zmęczenia! Co cię zrelaksuje i jednocześnie ubawi dziecko?


Zabawa w „ciepło – zimno”
Sprawa jest prosta. Ty, drogi rodzicu, leżysz na kanapie i odpoczywasz. Jednocześnie każesz dziecku szukać jakiejś rzeczy w pokoju, w którym przebywacie. Aby ułatwić malcowi zadanie, mówisz: „ciepło – zimno”. Chcesz wydłużyć grę? Wprowadź system nagród, np. chrupki kukurydziane.

Zabawa w szpital
Jak przyjemne być pacjentem w dziecięcym świecie! Zainwestuj w zabawki „lecznicze”, czyli zestaw ze strzykawkami, termometrem i całą resztą – podziękujesz sobie wiele razy. Leżysz sobie na dywanie/kanapie i narzekasz na ból głowy. Mały doktor cię bada, leczy, a ty… oczywiście odpoczywasz, bo przecież ciężko chorujesz!

Fryzjerka/kosmetyczka
Odpowiednik szpitala, ale w wersji dla odważnych. Daj dziecku kolorowe kosmetyki albo szczotki i klamerki. Zarządź, że jesteś klientem salonu kosmetycznego lub fryzjerskiego i ciesz się leżeniem oraz przyjemnym dotykiem małych rączek na swojej głowie lub twarzy. Przygotuj się na późniejszy szok, ale pamiętaj – przecież wszystko da się rozczesać i zmyć.

Zabawa w zgaduj zgadula!
Czyli zabawa dla nieco starszych dzieci. Wymyślacie sobie kategorię, np. „zwierzęta”. Dziecko zadaje ci pytania np. „czy to ma rogi?”, które w końcu naprowadzą je na dobrą drogę. Już sam fizyczny odpoczynek będzie dla ciebie przyjemny.

„Przynieś mi coś…”
Znowu – ty sobie siedzisz, a dziecko ćwiczy rozwój poznawczy ;-). Mówisz np. „Twoje zadanie to znalezienie czegoś niebieskiego i małego”. Jeśli masz w domu małego uparciucha, to czasem może to oznaczać dla ciebie nawet dziesięć minut spokoju ;-).

Seans bajkowy
Czym innym jest po prostu posadzenie dziecka przed bajkami, a czym innym seans z prawdziwego zdarzenia. Przygotuj popcorn (najlepiej zrób własny, z małą ilością soli lub bez niej), sok, zróbcie sobie wygodne posłanie z wieloma poduszkami, włączcie pełnometrażową bajkę i po prostu oglądajcie przytuleni. Komentuj z dzieckiem, wyjaśniaj, rozmawiajcie, cieszcie się spędzanym czasem… i odpoczynkiem.

Źródło:
https://www.osesek.pl/wychowanie-i-rozwoj-dziecka/zabawy-dla-dzieci/15-pomyslow-na-zabawy-z-dziecmi-dla-rodzicow-ktorzy-nie-lubia-sie-bawic.html

emotionheader5779262589



CZYTAMY RYSUNKI NASZYCH DZIECI



Dziecko w wieku przedszkolnym interesuje się otaczającą rzeczywistością: poszukuje, bada, obserwuje. Trzeba wykorzystać każdą chwilę, aby rozbudzać jego ciekawość oraz rozwijać posiadane, wrodzone zdolności. Dzieci myślą w sposób magiczny. Znajduje to odzwierciedlenie w ich obrazkach. Spontanicznie namalowane rysunki, które przykuwają uwagę, to życie młodego człowieka, realny i fantastyczny świat widziany oczyma dziecka.
Rysunki mogą ukazywać radość lub smutek towarzyszący dziecku w jego życiu codziennym. Są to dokumenty opisujące marzenia, sny, lęki, pragnienia. Poprzez język graficzny, jakim jest rysunek, dzieci ukazują nam siebie, swoje spojrzenie na świat. Wyrażają to inaczej niż dorośli, znacznie prymitywniej i niezręcznej, ale zawsze swobodniej, szczerzej i ciekawiej.

Działalność plastyczna spełnia również funkcję terapeutyczną. Przez rozwijanie oraz kształtowanie różnych umiejętności dziecka, uczy wiary we własne siły i możliwości twórcze. Maluch tworzy, bawiąc się rysowaniem, rysuje to co umie i jak umie, gdyż podświadomie gromadzi różnorodne przeżycia i doświadczenia, których intensywność wymaga rozładowania, więc przekazuje je w działalności plastycznej. Taka ekspresja to forma komunikacji z innymi ludźmi , to niejako odtwarzanie stosunków międzyludzkich. Wszystko to jest źródłem przyjemności, radości i interesującym zajęciem podobnie jak zabawa.

Wnikliwie obserwując prace plastyczne dzieci możemy poznać ich uczucia, dowiedzieć się czy są szczęśliwe, co myślą, czego się obawiają, o czym marzą, jak postrzegają najbliższe otoczenie.

WSKAZÓWKI:



thumb31_9037696



KOLORY:




1. Rysunki o bogatej kolorystyce świadczą o prawidłowej kondycji psychicznej dziecka, pozbawionej lęków, a wypełnionej radością i optymizmem.
2. Ciemna kolorystyka / czernie i szarości / może świadczyć o skłonnościach do stresu, o towarzyszących dziecku lękach i obawach.
3. Zdecydowana dominacja czerwieni z czernią może zdradzać skłonności do agresji.

LINIE:



1. Linie wyraźne, długie towarzyszące żywej kolorystyce świadczą o otwartości, pewności siebie i stabilności emocjonalnej.
2. Linie cienkie, delikatne, często krótkie mogą mówić o braku wiary we własne siły, braku pewności siebie i skłonnościach do ukrywania własnych uczuć.

POSTACIE:



3. Postacie niewielkie lub rysowane na krawędziach kartonu, mogą sygnalizować o nieśmiałości i braku wiary we własne siły, niepewności.
4. Rozmieszczenie na rysunku członków rodziny świadczyć może o charakterze zacieśnionych więzi z dzieckiem np.
 postacie rozproszone – rozluźnione więzi,
 bliskość postaci – silne więzi,
 oddalenie od rodziców – poczucie zagubienia, niedoceniania.
 postacie dużych rozmiarów, centralnie rozmieszczone, wypełniające niemal całą kartkę mówią nam o pewności siebie, wewnętrznej energii, otwartości dziecka.
 A postacie rozmieszczone w centrum rysunku, to postacie ważne dla dziecka, z którymi jest ono w silnym związku emocjonalnym, bądź mówią o pozycji jaka ta osoba zajmuje w rodzinie.

5. Umieszczanie wielu szczegółów na postaci lub rysowanie jej z ogromną starannością to sygnał dotyczący znaczenia lub dominacji tej osoby w rodzinie.

6. Pomijanie własnej osoby w rysunkach prezentujących rodzinę może świadczyć o braku doceniania własnej pozycji, o zaburzonych relacjach rodzinnych np. brak miłości.

7. Rysowanie tylko siebie może być sygnałem nadmiernej na sobie koncentracji z powodu np. nadopiekuńczości ze strony rodziny lub przeciwnie braku zainteresowania (dziecko czuje się zaniedbywane, opuszczone, może liczyć jedynie na siebie).

8. Pomijanie postaci lub ich fragmentów, oszpecanie czy też pomniejszanie postaci na rysunkach może świadczyć o nieprawidłowych relacjach np. zazdrości, rywalizacji, niechęci, braku bliskości.

9. Ukazywanie siebie mniejszym lub młodszym niż w rzeczywistości może sugerować chęć powrotu do bezpiecznego, beztroskiego dzieciństwa, pozbawionego np. nakazów, zakazów, zdań, nowych ról (np. braku jednego z rodziców, pojawienie się młodszego rodzeństwa), którym nie może obecnie sprostać.

10. Prezentowanie w rysunkach rodziny osób fikcyjnych może być wynikiem pragnień, marzeń o poszerzenie jej np. o rodzeństwo, ojca, matkę.

11. Rysowanie w tematach rodziny jedynie domu – budynku pozbawionego ludzi może świadczyć o niestabilnych np. konfliktowych relacjach rodzinnych zaburzających u dziecka poczucie bezpieczeństwa czy trwałości rodziny.

12. Kolejność rysowania postaci i czas poświęcony na ich narysowanie (ilość nanoszonych szczegółów) może świadczyć o roli i pozycji jaką dla rysującego zajmuje prezentowana postać.

Podkreślanie smutku, żalu w rysunku (mimika twarzy, łzy), przygnębiające otoczenie, katastroficzny krajobraz, może świadczyć o lękach, przykrych przeżyciach np.. utrata kogoś bliskiego, wypadek, rozstanie rodziców.
Powtarzająca się niepokojąca tematyka prac plastycznych
powinna stać się sygnałem do uważnej obserwacji i otoczenia dziecka szczególną opieką, a nawet do sięgnięcia po psychologiczną poradę
.

WSKAZÓWKI dla ZAINTERESOWANYCH
dziecięcą twórczością plastyczną:



 Zapewnij dziecku różnorodne materiały plastyczno-techniczne potrzebne mu do podjęcia działalności, swobody wyboru materiału i tematu.
 Zapewnij dziecku czas i miejsce na przemyślenie rysunku i jego wykonanie. Gwałtowne przerywanie pracy tłumi jego twórcze myślenie i zaangażowanie.
 Stwórz atmosferę życzliwości.
 Ucz dziecko zachowania ładu i wspólnego sprzątania po zakończeniu pracy.
 Ciesz się z każdej wykonanej pracy plastycznej swojego dziecka i zachęcaj je do tego, by kończyło rozpoczęte działania, przez co uczysz je wytrwałości.
 Rozmawiaj na jej temat - pytaj, delikatnie sugeruj co ci się podoba w rysunku a co można inaczej przedstawić. A jeśli coś cię niepokoi czy dziwi subtelnie porozmawiajcie o tym. Daj mu czas, aby opowiedziało, co namalowało, ulepiło.
 Nie oceniaj kategoriami: brzydki-zły, ładny-dobry. Mów: Ale się napracowałeś, ale oryginalny rysunek….itp.
 Nie należy dziecka przekonywać, że jego praca jest wykonana super, jeśli ma ono odmienne zdanie i to pokrywa się z rzeczywistością. Wtedy lepiej zapytać dziecko: chcesz nową kartkę? chcesz narysować jeszcze raz?
 Pozwól dziecku na samodzielność wykonania pracy, chyba że prosi cię o jakąś wskazówkę czy pomoc, wtedy nie odmawiaj!
 Doceniaj wytwory plastyczne swojego małego artysty. Pokazuj znajomym i rodzinie, niech dziecko widzi, że jego prace są interesujące dla innych i zauważane. Szacunek dla pracy dziecka oraz dla efektów jego pracy jest rzeczą bardzo ważną.
 Nigdy nie wyrzucaj pracy plastycznej przy dziecku. Przecież dziecko zawarło w niej swoje marzenia i wizje otaczającej nas rzeczywistości. To obrazowe odbicie psychiki, przeżyć i doświadczeń dziecka.

karnawal




Kompetencje dziecka 3 i 4 – letniego



Obszar: edukacja społeczna

-Używa zwrotów grzecznościowych,
-Pomaga w porządkowaniu zabawek,
-Określa jednoznaczne postawy: dobry, zły,
-Podaje informacje o sobie: imię i nazwisko; określa swoje cechy fizyczne: płeć, wiek; określa swoje ulubione zabawy,
- Wykazuje inicjatywę w działaniu
- Uzasadnia swoje postępowanie
-Podaje informacje na temat swojej rodziny: jak mają na imię rodzice; nazywanie członków rodziny: mama, tata, brat, siostra…,
-Rozpoznaje i określa swoje stany emocjonalne: wskazywanie odpowiednich obrazków
przedstawiających różne emocje, próby nazywania emocji i określania ich przyczyn,
-Zna imiona i nazwiska dzieci z grupy,
-Pełni role społeczne (członków rodziny) np. w toku zabaw tematycznych,
-Przestrzega ustalonych zasad w grupie, podejmuje próby wspólnych zabaw, porządkuje salę po skończonej zabawie,
-Komunikuje swoje potrzeby, odpowiada na pytania,
-Określa miejsce zamieszkania
- Określa swoje ulubione zajęcia/ zabawy

Obszar: czynności samoobsługowe

-Posługuje się umiarkowanym głosem,
-Samodzielnie korzysta z toalety,
-Kulturalnie spożywa posiłki,
-Nazywa części ciała,
-Dba o higienę (np. poprzez mycie zębów, rąk),
-Samodzielnie ubiera się i rozbiera, umieszcza ubranie oraz buty w wyznaczonym miejscu w szatni
- Utrzymuje porządek w swoim otoczeniu

Obszar: edukacja ruchowa

-Odpowiednio reaguje na sygnały,
- Chętnie uczestniczy w zajęciach i zabawach ruchowych
- Jest sprawne ruchowo
- Przejawia twórczą inicjatywę w zabawach ruchowych
-Naśladuje chód zwierząt,
-Naśladuje ruchy wykonywane przez nauczyciela,
-Uczestniczy w zabawach ruchowych,
-Wchodzi i schodzi po schodach.
- Zna zasady bezpieczeństwa i ich przestrzega

Obszar: edukacja przyrodnicza

-Rozpoznaje i różnicuje odgłosy zwierząt, pojazdów, naśladuje je,
-Określa zjawiska charakterystyczne dla danej pory roku
-Rozpoznaje odgłosy przyrody i nazywa je,
-Rozpoznaje owady: motyl, mucha, biedronka…,
-Nazywa rośliny ozdobne: róża, słonecznik….,
-Rozpoznaje i nazywa wybrane warzywa, owoce,
-Obserwuje zmiany zachodzące w przyrodzie.

Obszar: edukacja w zakresie mowy i myślenia.

-Rozpoznaje dotykiem, smakiem, węchem różne przedmioty,
-Swobodnie prowadzi rozmowę z nauczycielką na bliski sobie temat, wyraża swoje potrzeby, myśli, przeżycia,
-Wypowiada się prostymi zdaniami,
-Uważnie słucha rozmówcy,
-Opowiada obrazek,
-Znajduje na ilustracjach określone przedmioty,
-Recytuje poznany wierszyk, powtarza krótkie rymowanki,
-Słucha opowiadania, wiersza i odpowiada na pytania związane z tekstem,
-Rozwiązuje proste zagadki,
-Ustala kolejność występowania zdarzeń (teraz, wcześniej, później),
-Wskazuje ilustracje odpowiadające tekstowi,
-Rysuje na dowolny temat.

Obszar: edukacja w zakresie przygotowania do pisania i czytania

-Porównuje dwie takie same zabawki, wyszukuje dwa takie same obrazki lub przedmioty
-Dobiera obrazki w pary,
-Wskazuje istotne różnice między obrazkami,
-Składa obrazek według wzoru,
-Rozpoznaje i naśladuje zwierzęta gospodarskie,
-Poprawnie trzyma pędzel i kredkę.

Obszar: edukacja matematyczna

-Używa określeń: przód – tył, góra – dół, bok,
-Rozumie określenia: na – pod, wysoko – nisko, za, obok…,
-Stosuje określenia: duży, mały, gruby, cienki, krótki, długi, wysoki, niski,
-Klasyfikuje zabawki ze względu na kolor i wielkość,
-Porównuje liczebność zbiorów i stosuje określenia: dużo, mało, tyle samo…,
-Posługuje się liczebnikami: jeden, dwa, liczy palce, przedmioty,
-Ocenia pojemność: mało, dużo,
-Określa czas: długo, krótko.

Obszar: edukacja plastyczna

-Wykonuje proste prace plastyczne,
-Wypowiada się na temat własnych upodobań artystycznych
-Chętnie podejmuje działania plastyczne, w których przejawia zainteresowania


Obszar: edukacja muzyczna

-Odróżnia głosy: męski, żeński,
-Rozróżnia dźwięki: motor, samochód,
-Rozróżnia dźwięki instrumentów muzycznych: pianino, bębenek,
-Powtarza za głosem nauczycielki jedno – dwu, trzyzgłoskowe słowa,
-Śpiewa prostą piosenkę,
-Uczestniczy w zabawach rytmicznych, rytmicznie porusza się przy muzyce.

Obszar: edukacja techniczna

-Nazywa urządzenia elektryczne: odkurzacz, robot kuchenny, pralka, żelazko…
-Buduje z klocków drewnianych, łączy, klocki plastikowe.
- Chętnie bierze udział w zabawach konstrukcyjno-technicznych
- Zna podstawowe zasady korzystania z wybranych urządzeń technicznych

ORGANIZACJA_wyzywienie_pop



dzienpluszowegomisia



Miękki, puchaty i taki z łatką. 25 listopada swoje święto obchodzi najmilsza zabawka, najlepszy przyjaciel dzieci i niezastąpiona przytulanka przy zasypianiu – Pluszowy Miś. Mimo coraz nowocześniejszych i coraz bardziej atrakcyjnych zabawek, moda na misie nie przemija, bo "czy to jutro, czy to dziś, wszystkim jest potrzebny Miś!"



Garść misiowych faktów

Światowy Dzień Pluszowego Misia ustanowiono dokładnie w setną rocznicę powstania maskotki – w 2002 roku. Wszystko zaczęło się jednak dużo wcześniej.
W 1902 roku prezydent Stanów Zjednoczonych Teodor Roosvelt, wybrał się na polowanie. Po kilku godzinach bezskutecznych łowów, jeden z towarzyszy prezydenta postrzelił małego niedźwiadka i zaprowadził go do Roosvelta. Prezydent ujrzawszy przerażone zwierzątko, kazał je natychmiast uwolnić. Jeden ze świadków tego zdarzenia uwiecznił historię niedźwiadka na rysunku w waszyngtońskiej gazecie, którą czytał producent zabawek… Od tego momentu zaczęto wykorzystywać zdrobniałe imię prezydenta i sprzedawać maskotki pod nazwą Teddy Bear, która dziś w języku angielskim jest określeniem wszystkich pluszowych misiów
.

dzien_pluszowego_misia



Nasze misie, miśki, misiaczki

Chyba nie ma domu, w którym na półce, łóżku lub fotelu nie siedzi miś. Na pewno każdy z Was – małych i dorosłych Czytelników Miasta Dzieci ma swojego ulubionego Pluszowego Misia. Może to być zupełnie mały bury Miś, odrobinę zapomniany, mieszkający w pudle na strychu, albo piękny i kolorowy zamieszkujący dziecinne łóżeczko. Może to być zupełnie malutki Misio, którego nosimy „na szczęście” przy kluczach lub w portfelu. Czy wreszcie – może to być jeden z Wielkich i Sławnych Misiów, o których mówi się wszędzie i o których głośno niemal w każdej części świata (Kubuś Puchatek, Miś Paddington albo Miś Uszatek). Może to być Miś, który posiada piękne, ważne imię ku czci i pamięci zacnych przodków (np. Barnaba), a może to być Miś zupełnie bez imienia.

Światowy Dzień Pluszowego Misia

Trudno sobie wyobrazić dzisiejszy świat bez Pluszowego Misia. Jest towarzyszem dzieci i dorosłych w świecie beztroskiej zabawy oraz przyjacielem-powiernikiem największych sekretów i tajemnic.


/images?q=tbn:ANd9GcRCLD-xAseslR9epbkYs1RZfHKeY5A1-91LqeUA8uG-LGfocUub






warsztaty-dla-dzieci



SPOSOBY RADZENIA SOBIE Z TRUDNYMI UCZUCIAMI DZIECKA:



1.Słuchaj dziecka bardzo :
- nawiąż kontakt wzrokowy z osobą mówiącą
- akceptuj i nie wyśmiewaj tego, co dziecko mówi
- reaguj spokojnie
- zadawaj pytania
2. Zaakceptuj jego uczucia:
- nie zaprzeczaj uczuciom dziecka
- zaakceptuj swoje uczucia
- pamiętaj, że dopóki dziecko nie ujawni trudnych emocji nie będzie potrafiło znaleźć
miejsca na tzw. „dobre”
3. Określ te uczucia:
- nie pytaj, dlaczego dziecko czuje to co czuje
- bądź lustrem dla przeżyć dziecka i pomóż mu je nazwać stosując zwroty:
wygląda na to że…. Mam wrażenie, ze….
4. Zamień pragnienia dziecka w fantazje:
- wyrażanie pragnień dziecka w formie fantazji , daje to możliwość przeżycia ich na niby; dzięki temu poprawia się samopoczucie.

7286632



Przetrwać jesienne choroby



Jesień, podobnie jak i wiosna, wyjątkowo sprzyja chorobom. Przedszkolak potrafi w tym okresie kilka razy złapać katar, kaszel i gorączkę. Pamiętaj, by nie szpikować go antybiotykami, bo one nie pokonają wirusów, które są najczęstszą przyczyną jesiennych infekcji.Małe dzieci bardzo często cierpią z powodu zakażeń układu oddechowego . Winne są drobnoustroje i trucizny, które wdychamy wraz z powietrzem do płuc. Są groźniejsze dla układu oddechowego dziecka niż dorosłego. Dodatkowo układ odpornościowy małego człowieka jest jeszcze niedojrzały.Chorobom układu oddechowego u dzieci sprzyja także palenie papierosów przez rodziców, zanieczyszczenie środowiska, styczność z chorymi rówieśnikami w przedszkolu.

dziecko-jesien-choroba-katar-przeziebienie-GALLERY_MAI2-38855

Co wywołuje chorobę?



Dzieci zakażają się drogą kropelkową od chorego człowieka lub zwierzęcia. Ostre choroby układu oddechowego wywołują najczęściej tzw. wirusy oddechowe (60-90 proc. zachorowań). Rozmnażają się one w obrębie błony śluzowej układu oddechowego i ją uszkadzają. Im większe zniszczenia poczynią, tym łatwiej dochodzi do powikłania z zakażeniem bakteryjnym (tzw. zakażenie mieszane). Jest to częste u niemowląt i małych dzieci. Zakażenie górnych dróg oddechowych może przejść niżej, na oskrzela i płuca. Choroba wywołana wirusem rozwija się w ciągu 2-6 dni. Najczęściej pojawiają się wtedy: katar, kaszel, gorączka, bóle gardła, złe samopoczucie i bóle kostno-stawowe. Ten sam wirus może wywoływać odmienne objawy u różnych osób. To zależy od tego, jakie zniszczenia poczynił w układzie oddechowym, w jakim wieku jest dziecko, jak odporny jest organizm .
W przypadku jesiennych infekcji bardzo ważna jest właściwa diagnoza lekarza. Który powinien rozpoznać, czy dziecko zaatakował wirus (wtedy podanie antybiotyku jest bezcelowe i szkodliwe) czy bakteria (wtedy podaje się antybiotyk).
Gdy brak pewności, czy chorobę dziecka wywołały wirusy, czy bakterie, należy leczyć wyłącznie objawy i obserwować chorego (tzw. "czujne wyczekiwanie") - mówi pediatra
.

Kiedy dziecko jest chore


Jeśli maluch ma katar, często udrażniaj nosek solą fizjologiczną, stosuj kropelki dla niemowląt, podrażnione okolice noska smaruj wazeliną lub kremem pielęgnacyjnym dla dzieci. Aby ułatwić mu oddychanie, nawilżaj powietrze. Jeśli nie masz nawilżacza, rozwieś w mieszkaniu mokre ręczniki. Podawaj dużo płynów i syropy na kaszel, które poleci lekarz (inne przy kaszlu suchym, inne przy mokrym). W stanach podgorączkowych dobre efekty dają też środki rozgrzewające, dzięki którym dziecko się poci, a temperatura szybciej spada. Trzeba jednak pamiętać, ze tych preparatów nie stosuje się u osób z astmą i nadwrażliwością oskrzeli.


KRYTERIA WYBORU KSIĄŻEK DO CZYTANIA DZIECIOM


opracowane przez Fundację „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom



Dobra literatura dla dzieci powinna wspierać zdrowy rozwój dziecka we wszystkich wymiarach: emocjonalnym, poznawczym, intelektualnym, społecznym, kulturalnym i moralnym.
Książki powinny służyć rozwojowi języka i empatii, nauce myślenia – logicznego, krytycznego, a także abstrakcyjnego, wspieraniu zainteresowań i otwartości na świat, poszerzaniu wiedzy, rozwijaniu życzliwości do innych, poczucia humoru, dobrego smaku, uwrażliwianiu na piękno, wzmacnianiu poczucia własnej wartości i prawego charakteru – słowem wspieraniu i rozwijaniu potencjału oraz najlepszych cech dziecka.

Do głośnego czytania dzieciom warto wybierać książki:
-skierowane do dziecka, zrozumiałe i ciekawe dla niego;
-dostosowane do wieku i wrażliwości dziecka, nie wzbudzające lęków i niepokoju;
-sensowne - o czymś istotnym dla dziecka lub uczące czegoś ważnego;
-napisane lub tłumaczone poprawnym i pięknym językiem;
-uczące racjonalnego myślenia;
-przynoszące rzetelną wiedzę;
-kształtujące postawę optymizmu i wiary w siebie oraz pozytywne nastawienie do świata;
-rozwijające poczucie humoru, także abstrakcyjnego;
-rozwijające dobry smak, oferujące rozrywkę na wysokim poziomie;
-rozwijające wrażliwość estetyczną;
-niosące przesłanie szacunku wobec dziecka, ludzi, innych istot, zwierząt, przyrody, kraju, uznanych norm społecznych i sprawiedliwego prawa;



CZAS NA RUCHOWE ZABAWY



Każdemu rodzicowi zależy na tym aby jego dziecko odnajdywało się jak najlepiej w otaczającym go świecie. Najlepszym na to sposobem jest wypełnienie czasu dziecka dobrymi pomysłami na gry i zabawy. Dzieci poznają w ten sposób zasady współdziałania w grupie, reguły rządzące rywalizacją.

„Ciepło – zimno”, „pomidor” czy „głuchy telefon” to już klasyczne pozycje z serii towarzyskich rozrywek dla dzieci. Pamiętajmy jednak, że warunkami prawidłowego rozwoju kości dziecka są ruch i gimnastyka. Dzieci potrzebują dziennie przynajmniej godzinę ruchu.

Jego brak może być przyczyną płaskostopia, krzywych nóżek, wad kręgosłupa.



Oprócz integracyjno- ruchowych zabaw warto też wspierać aktywność dziecka zachęcając go zabaw sportowych poprzez choćby skakanie na skakance, naukę jazdy na rowerze czy wrotkach. Zwłaszcza w czasie zabaw ruchowych dziecko powinno mieć na sobie wygodne i dobrze dobrane obuwie. Stopy małych dzieci bardzo szybko rosną i z każdym krokiem w bucie przesuwają się do przodu. Dlatego też but powinien być dłuższy od stopy dziecka o około 7-9 mm Źle dobrane obuwie może stać się przyczyną wywrotek i urazów.
Zanim maluch dorośnie do roweru czy wrotek, warto „zaszczepić” w nim nawyki do wykonywania podstawowych ćwiczeń. Już 3,4-letnie dzieci można zachęcić do podstawowych ćwiczeń stóp, wzmacniających ich mięśnie.


ADAPTACJA W PRZEDSZKOLU


RADY DLA RODZICÓW


Rodzicu!

Pierwszy dzień w przedszkolu z pewnością będzie dla Twojego dziecka trudny. Pociecha może płakać, bać się rozstania. Nawet jeśli podczas pierwszych dni nie wykazuje oporu, może się on nasilić po kilku dniach, czasem nawet po tygodniu lub dwóch. Na szczęście można wiele zrobić, aby przygotować dziecko na to- często pierwsze- ważne rozstanie.

Oto co warto zrobić, aby maluch jak najłagodniej przeszedł adaptację do przedszkola:

• Pamiętaj, że dobrze znoszą przedszkole dzieci, które miały wcześniej doświadczenia z rozstawieniem się z rodzicami: chodziły do niani, miały okazję spać same u babci i dziadka, pozostawały pod nadzorem opiekunki lub innej osoby, która nie mieszka z nimi na stałe.

• Lepiej znoszą pierwsze dni w przedszkolu dzieci, które mają starsze rodzeństwo lub bawią się w grupach z innymi dziećmi.

• Zanim maluch pójdzie do przedszkola, powinien słyszeć od rodziców wiele razy, że w przyszłości będzie tam chodzić. Dziecko powinno to uważać za oczywistość. Niektórzy rodzice opowiadają swoim pociechom o przedszkolu nawet rok wcześniej, niezbędne jest jednak, aby nastąpiło to przynajmniej dwa tygodnie przed rozstaniem. W tym czasie należy maluchowi kilka razy przypominać, że idzie do przedszkola, dbając o to, aby komunikat utrzymany był w tonie:” Zobaczysz, jak będzie ciekawie”.

• Wytłumacz dziecku dlaczego, idzie do przedszkola, np. „Mama i tata chodzą do pracy, nie możemy zostawić cię samego w domu. Nie możesz zostać sam w domu, prawda? Dlatego idziesz do przedszkola. Tam będzie bardzo fajnie, jest dużo zabawek, a panie są bardzo miłe i troszczą się o dzieci”.

• Pokaż przykłady innych dzieci, najlepiej takich, które lubi albo podziwia, a które chodzą do przedszkola.

• Opowiedz dziecku o tym jak sam chodziłeś do przedszkola w dzieciństwie. Co wspominasz najmilej?
• Pokaż dziecku jego nowe przedszkole. Powiedz, że jest niedaleko twojej pracy lub domu.
• W miarę możliwości, tak ułóż plan dnia , aby pierwsze dni dziecko spędziło w przedszkolu krócej.

• Daj dziecku zabawkę, którą lubi i która będzie dodawać mu otuchy, gdy zostanie w przedszkolu. Dla świeżo upieczonego przedszkolaka taka zabawka jest znaczącym wsparciem, symbolem i przypomnieniem rodziców. To pomaga dziecku w cięższych chwilach.

• Niektórym dzieciom pomaga nauczenie się planu dnia, który obowiązuje w przedszkolu. Jeśli wiedzą, że rano jest śniadanie, potem następuje mycie zębów, zabawa, obiad, spanie, podwieczorek, a po podwieczorku przychodzi mama - łatwiej jest im doczekać danej chwili.

Pamiętaj, że większość dzieci uspokaja się tuż po wyjściu rodzica, płacze najwyżej parę minut i zaczyna się potem swobodnie bawić. Dobrze jest przyjąć założenie, że trochę płaczu naprawdę dziecku nie zaszkodzi, czasem może wręcz wzmocnić jego dojrzewanie. Gdy maluch przekona się, że mimo początkowych obaw w przedszkolu wcale nie jest źle, nauczy się radzić sobie z własnymi emocjami, tolerować je.

System kar i nagród w wychowaniu dziecka w wieku przedszkolnym


Wychowanie dziecka to jedna z najtrudniejszych ról, jaką otrzymują rodzice. To oni odpowiadają za przygotowanie go do życia i wprowadzanie w świat dorosłych. Wychowują dziecko przede wszystkim w sposób naturalny poprzez stopniowe wdrażanie form zachowania. Do prawidłowego przebiegu tego procesu potrzebna jest szczególna organizacja życia rodzinnego oraz odpowiedni klimat, który tworzy wzajemna miłość, poczucie bezpieczeństwa, przywiązanie. Mimo spełnienia tych wszystkich elementów, rodzice nie rzadko borykają się z problemami wychowawczymi swych pociech. Zastanawiają się jak postąpić w danej sytuacji, szukają rozwiązań, różnorakich metod wychowawczych zaczerpniętych z wzorców, jakimi sami byli wychowani. Często stosują metodę nagradzania i karania, która istotnie pełni ważną rolę w procesie wychowawczym. Jednak jej nadużycie może być przyczyną niepożądanych efektów. Warto zatem przyjrzeć się bliżej i zastanowić, czym jest kara i nagroda, jakie funkcje spełnia w wychowaniu, jakie są rodzaje kar i nagród oraz jakie zasady obowiązują przy ich stosowaniu.

KARA - jest wszystkim tym, co sprawia dziecku przykrość, budzi niezadowolenie, utrudnia zaspokojenie potrzeb. Stosowanie kary ma miejsce wówczas, gdy zawodzą inne środki oddziaływania na dziecko.
Warunki skuteczności kary:
• powinna być ona adekwatna do winy i sprawiedliwa (nie można np. karać dziecka za coś, co zrobiło niechcący lub dawać surowej kary za drobne przewinienie)
• powinna być stosowana konsekwentnie
• powinna uwzględniać okoliczności, wiek dziecka, motywy jego czynu
• powinna następować bezpośrednio po przewinieniu
• powinna być dla dziecka zrozumiała - należy mu wytłumaczyć, dlaczego zostało ukarane
Rodzaje kar:
• zabranie uwagi rodzica (np. milczenie, brak kontaktu wzrokowego)
• wyrażenie swojego smutku, zawodu, dezaprobaty dla zachowania dziecka
• słowna nagana
• odebranie przywileju, przyjemności
• odesłanie w nudne miejsce, w którym nic ciekawego się nie dzieje.
• konsekwencje logiczne (jeżeli dziecko zepsuło koledze zabawkę – powinno przeprosić i oddać swoją lub odkupić ze swoich oszczędności, rozlało coś – musi to posprzątać, bije inne dzieci – zostaje wykluczone z zabawy)
Często spotykamy się z karą, której rodzice nadużywają, a jest nią bicie. Przemoc fizyczna w stosunku do dzieci jest środkiem antywychowawczym. To środek, który poniża godność dziecka, budzi w nim skłonność do okrucieństwa i agresji wobec osób słabszych, a jednocześnie żal i nienawiść do osoby karzącej. Dzieci bite często kłamią i oszukują. Rezultatem bicia jest rozwinięcie osobowości zamkniętej w sobie, nieszczerej. Stosowanie tej metody powoduje, że dziecko staje się niewrażliwe na łagodne środki dyscyplinujące.
Zatem karząc należy pamiętać, aby nie były one zbyt ostre za drobne, jednorazowe przewinienia. Dziecko powinno być świadome popełnionego czynu, wiedzieć, co zrobiło i za co zostało ukarane. Należy jednak wcześniej wysłuchać winowajcę, który wyrządził krzywdę i dać mu możliwość ją naprawić. W swych poczynaniach rodzice powinni wykazać się konsekwencją, gdyż jedynie wtedy kary będą skuteczne.

Rodzice powinni być też świadomi tego, że jeśli w swych działaniach wychowawczych stosują kary, to muszą również używać nagród. Zatem karanie trzeba łączyć z nagrodą. Najpierw karzemy niewłaściwe zachowanie dążąc do jego wyeliminowania, a następnie doprowadzamy do wystąpienia zachowania właściwego i je nagradzamy.

NAGRODA - jest wszystkim tym, co sprawia dziecku przyjemność, budzi zadowolenie. Jej skuteczność nie zależy od wartości materialnej, lecz od faktu czy jest ona dowodem miłości rodziców. Niewątpliwie najcenniejszą nagrodą dla każdego dziecka jest miłość rodziców, która ma bardzo ważny wpływ na prawidłowy rozwój jego psychiki. Nie wyręczajmy się zatem drogimi prezentami, które mają przekupić nasze pociechy lub zastąpić nimi naszą obecność. Raczej starajmy się spędzić z dziećmi jak najwięcej czasu, rozmawiać, bawić się, okazywać miłość, dzięki czemu będą się szybciej uczyły, lepiej rozwijały i odważniej sięgały po nowe doświadczenia. Nagroda w wychowaniu dziecka ma bardzo dużą wartość i warto ją stosować dostrzegając wysiłek dziecka i jego dobre chęci.

Znaczenie nagród:

- umacnia w dziecku wiarę we własne siły,

- realizuje potrzebę uznania i sukcesu,

- zachęca do podejmowania coraz trudniejszych zadań,

- sprawia radość i dobre samopoczucie,

- wzmacnia więzi uczuciowe z osobami nagradzającymi.

Rodzaje nagród:
• pochwała, uznanie
• uśmiech, przytulenie dziecka
• wspólne atrakcyjne spędzanie wolnego czasu
• sprawianie dziecku przyjemności
• wizyta u kolegi, koleżanki lub zaproszenie ich do domu
• nagrody rzeczowe
• zwolnienie z obowiązku
• uzyskanie jakiegoś przywileju
• obdarzenie dziecka zaufaniem itp.
Gdy prawidłowo będziemy używali nagrody początkowo dziecko będzie spełniało polecenie rodziców by uzyskać ich aprobatę z czasem jednak będzie je wypełniało z własnej woli, bez kontroli i nadzoru.

Zasady stosowania nagród:

- nagroda powinna zaspakajać pragnienie dziecka,

- powinna występować po konkretnym uczynku,

- powinna być urozmaicona,

- powinna być stosowana znacznie częściej niż kara.

Stosując w procesie wychowania system kar i nagród każdy rodzic musi pamiętać o ważnej zasadzie wychowawczej, jaką jest indywidualizacja. Każde dziecko jest inne, różni się pod względem stopnia wrażliwości i odporności systemu nerwowego. Zatem dobór nagród i kar powinien być starannie dobrany tak, aby w swych oddziaływaniach przynosił pożądane skutki i nie wyrządził dziecku krzywdy. Ważna jest również jednolitość oddziaływań wychowawczych oraz współpraca rodziców z nauczycielami przedszkola, którzy są odpowiedzialni nie tylko za przekazywanie wiedzy dydaktycznej, ale również kształtowanie osobowości dziecka i jego systemu wartości.

Na koniec kilka rad:

- Najskuteczniejszy jest układ: silne nagradzanie i słabe kary.

- Jeżeli stosowanie kar jest konieczne, trzeba łączyć je z nagrodą; najpierw karzemy niewłaściwe zachowanie, następnie doprowadzamy do wystąpienia zachowania właściwego i wówczas je nagradzamy. Należy zauważyć każdą poprawę w zachowaniu dziecka.

- Ważnym warunkiem skuteczności nagradzania i karania jest akceptacja przez dziecko osoby nagradzającej czy karzącej. Tylko rodzic i wychowawca posiadający autorytet może ucieszyć dziecko nagrodą lub wymierzyć skutecznie karę.

- Stosując w wychowaniu system nagród i kar, pamiętajmy o potrzebie uwzględniania ważnej zasady - indywidualizacji.


Opracowała: Joanna Konkel

[p align=center]2b6bfadb24a0dcffc513ff83e2c02772[/p]

Przedszkolowo.pl logo